Dwa komputery na jednym biurku to sytuacja, która szybko zamienia się w walkę o przestrzeń. Najczęstszy błąd polega na tym, że monitory ustawia się obok siebie na jednej linii, a krzesło przesuwa się w lewo i w prawo. Po godzinie kark boli, bo głowa przez cały czas skręcona jest w jedną stronę. Rozwiązanie nie wymaga kupowania nowego biurka, wystarczy przemyśleć geometrię stanowiska.

Podstawowa zasada jest prosta: jeden monitor musi być ekranem głównym, ustawionym centralnie względem krzesła. Drugi traktuj jako pomocniczy i nie próbuj go oglądać pod kątem 45 stopni przez pół dnia. Warto zaplanować układ tak, aby drugi ekran ustawiony na wprost oczu służył do zadań wymagających ciągłego zerkania, a nie do wyświetlania treści, na których skupiasz się godzinami. Jeśli oba komputery są równorzędne, rozważ ustawienie ich w literę L albo przeniesienie jednego na wspornik nad biurkiem.

Kluczowy jest też pion. Górna krawędź monitora powinna znajdować się na wysokości oczu lub nieco niżej, gdy siedzisz wyprostowany. Przy dwóch komputerach łatwo o tym zapomnieć, bo każdy ekran ma inną podstawę i inną regulację. Ustaw oba na tej samej wysokości, a jeśli jeden jest znacznie większy, obniż ten mniejszy, zamiast podnosić większy. Odległość od oczu powinna wynosić mniej więcej długość wyciągniętej ręki — przy dwóch ekranach trzymaj się tej samej wartości dla obu, żeby wzrok nie musiał ciągle zmieniać akomodacji.

Na koniec zadbaj o to, co dzieje się pod biurkiem. Dwa komputery to zwykle dwa zestawy klawiatur i myszek albo przełącznik KVM. Jeśli przełączasz się między maszynami, trzymaj klawiatury blisko siebie i nie sięgaj po nie na boki. Kark skręca się nie tylko od patrzenia w bok, ale też od ciągłego obracania tułowia. Ustaw oba zestawy wejściowe na wprost, a monitory rozłóż tak, żeby różnica kątów między nimi nie przekraczała trzydziestu stopni. Wtedy nawet kilka godzin pracy przy dwóch komputerach nie skończy się napięciem w karku.