Wraca się do materiałów, które przez dekady uchodziły za przestarzałe albo zbyt kłopotliwe. Grzybnia, konopie, wapno, glina, słoma czy wełna owcza znów trafiają na ściany, podłogi i sufity, bo okazuje się, że radzą sobie tam lepiej niż niejedna płyta MDF z klejem. Powód jest prosty: mają niski ślad węglowy, regulują wilgotność i nie emitują lotnych związków organicznych. W mieszkaniu, w którym ktoś choruje na astmę albo po prostu źle sypia, różnica bywa odczuwalna gołym okiem – a właściwie skórą i płucami.

Grzybnia to najbardziej zaskakujący z tych materiałów. W formie sprasowanej i wysuszonej działa jak lekki, sztywny rdzeń, z którego powstają panele izolacyjne, blaty, a nawet korpusy mebli. Rośnie na odpadach rolniczych, nie wymaga klejów syntetycznych i po latach można ją skompostować. Konopie z kolei, wymieszane z wapnem, dają beton konopny – oddychający, ciepły i odporny na pleśń. Jeśli szukasz konkretnych rozwiązań i chcesz zobaczyć, jak te materiały łączą się z codziennym remontem, zajrzyj do zestawienia przygotowanego przez kipnick.pl, gdzie opisano piętnaście niszowych pomysłów na wnętrza odporne na zmiany klimatu.

Nie chodzi o to, żeby nagle wymieniać wszystko w domu. Wystarczy zacząć od jednej ściany działowej z gliny, od wełny owczej zamiast styropianu na poddaszu albo od blatu z grzybni w kuchni. Te materiały wymagają innego podejścia – glina schnie dłużej, wapno potrzebuje czasu na wiązanie, konopie trzeba chronić przed wodą w trakcie budowy. Ale w zamian dają wnętrze, które nie walczy z wilgocią, tylko ją buforuje, i które po latach rozbiórki nie trafia w całości na wysypisko.

Zapomniane materiały wracają nie z sentymentu, ale z konkretnych powodów: są dostępne lokalnie, tańsze w utrzymaniu i zdrowsze dla mieszkańców. Warto więc przyjrzeć się im bez uprzedzeń, zanim kolejny raz sięgniemy po rozwiązanie, które znamy tylko dlatego, że ktoś je kiedyś dobrze zareklamował.